Tersine Dönüş

Darlandım bugün. Ne zaman olumsuz hissetsem yazmak istiyorum. Konuşmakla hiçbir şeyi ifade edemediğimi düşünüyorum. Ya da diyalog ile karşımdaki insanı düşünmeye, empati kurmaya yöneltemiyorum sanki. Hata aramıyorum çünkü hatayı kabul etmek gerekir öncelikle. Kimse kabul etmiyor geçmişin sona erdiğini. Ben ediyorum. Bitti, geçmiş orada kaldı. Yapabilecek hiçbir şey yok. Değişmez ve değişmeyecek. Değişebilecek sadece benliğimiz var.

Her şey gelecekte bir çözüme ulaşabilir veya çözümsüz kalabilir. Önemli olan ne? Çözmek mi? Çözdürmemek mi? Bu soruların cevabını olumlu yönde ele alarak vermek istiyorum ancak olumsuz yanıtlardan sonra bıraktım. Yani olumlu olmayı bırakmak zorunda kaldım, maalesef.

O kadar çok düşünüyorum ki durumumu; her açıdan herkes için iyi olabilecek seçeneği... Karar da veriyorum böyle yapayım diye. Uygulamaya çalışıyorum. Söylüyorum, anlatıyorum; 'şöyle olursa böyle olur' diye. Sanki bir mutabakata varıyor gibi oluyoruz bir süre. Sonra pat! Gene aynı. Hani yapmayacaktık? Hani iyi davranacaktık? Hani destek olacaktık? Sinirlenmeler ve bağırışlar, suçlamalar... Geçmişe dönük hesaplaşmalar, tehditler... Olmuyor ya. Olumlu olmuyor. Çabalıyorum, olmuyor. Bu sefer olumlu yaklaşımı sona erdiriyorum çünkü gerçekten olmuyor.

Ben hata yaptım arkadaş; geçmişte hatalar yaptım. Kabul. Ama yapılıyor ya! Herkes yapmıştır. Gelecekte de yapacağım, yapmamaya gayret edeceğim. Tek tutar dalım bu. Ama desteksiz, yalnız... Başka çare bulamıyorum. Kimseye 'olumlu bak' dememeye yemin ediyorum. Yeminimden dönmeyeyim inşallah. Sıkıldım olumlu yönde düşünmekten, olumlu çözüm önerileri anlatmaktan. Gücüm bitti. Son.